آبی.آبی عشق.آبی بودن

لحظه ی بودن و رفتن چه اهمیت دارد در آن ...............

آنچه اصل است آن لحظه  که از حادثه ی عشق لبریز باشد...

من خواهم آمد...تو خواهی پرداخت....

دیدن تو .........آن لحظه جاوید شود............

و در آن لحظه نه من خواهم ماند....نه عشق توان خواهد داشت...

هر چه باقی ست .....تویی........تو

چرا مجنون برای لیلیش دیوار سنگی را بسازد باز

در آن دیوار هم لیلی او پیدا وپنهان است

چرا خسرو با دوچشم اشک بارش

جهانی را به شیرینی بخواهد باز

چرا رستم نشانی از پدر همراه

فلک را سقف بشکافد که نامی نو در اندازد

چرا یوسف به زیبایی خود آگاه

در آن چشمان مست زلیخا را نمی خواهد

چرا آنکس که اخلاص عمل داند

میان آسمان هم نام او را با علی خوانند

چرا موسی زبان آن شبان دوزد

چو ایزد بنگرد هرکس که در دل عاشقی داند

چرا این دل که از عشق ازل سوزد

چو پیدایی چو رسوایی تو را شیدا نمی خواند

چرا شیدا شدن جرم است

مگر این دل نمی داند که تو هستی که او باشد

چرا گاهی فراموشی دل نرم مرا سوزد

چو می سوزم بیاد آن شبی افتم که در راهی

توپیدایی اگر چه چشمهایم زائر دستان تو باشد

تو رسوایی ولی نامت چو مهری بر دو لب باشد

پشت شیشه  باد شبرو  جار می زد

یار من نرم مرمک تار می زد

یار من...

یار من... نرم نرمک تار می زد

مدادی منو کشید...

کسی همچو ابراهیم تبر در دست که بشکافد دل سنگ ابرقدرت

در میان نفسهایم آمدنت را به لحظه می شمارم

در انتظار شنیدنت تمام صداها را از یاد می برم

در زمان رسیدنت به استقبال ردپایت می شتابم

در هنگام حضورت به عالم درونم سفر می کنم

وقتی نام الله را می شنوم آنگاه به تو رسیده ام

الله در من جاری می شود حضورت را تجربه کرده ام

تکرار که می شود خود را نزدیکتر احساس می کنم

الله اکبرکه می گویم درعالم بالا میهمان محبت تو شده ام