آبی.آبی عشق.آبی بودن

لحظه

الهام — Thu, 03 Sep 2009 14:48:44 GMT

لحظه ی بودن و رفتن چه اهمیت دارد در آن ...............

آنچه اصل است آن لحظه که از حادثه ی عشق لبریز باشد...

من خواهم آمد...تو خواهی پرداخت....

دیدن تو .........آن لحظه جاوید شود............

و در آن لحظه نه من خواهم ماند....نه عشق توان خواهد داشت...

هر چه باقی ست .....تویی........تو

بهار آمدنی نیست...بهار........

الهام — Mon, 16 Mar 2009 05:15:29 GMT

از پاییز تا بهار با هم آمدیم

تو بمن آموختی سرو سبزی باشم

من شدم سرو بلند

اما از بوی بهار هیج ندارم با خود

تو برایم گفتی سبز شدن زیبایی است

من که جز زردی وباد و سرما هیچ ندیدم دیگر

تو بگو این که هستم سبزی است

اگرم زیبایی در من هست

تو بگو بوی بهاری دارم

تقدیم به معلم بهار

چرا

الهام — Wed, 04 Feb 2009 12:47:55 GMT

چرا مجنون برای لیلیش دیوار سنگی را بسازد باز

در آن دیوار هم لیلی او پیدا وپنهان است

چرا خسرو با دوچشم اشک بارش

جهانی را به شیرینی بخواهد باز

چرا رستم نشانی از پدر همراه

فلک را سقف بشکافد که نامی نو در اندازد

چرا یوسف به زیبایی خود آگاه

در آن چشمان مست زلیخا را نمی خواهد

چرا آنکس که اخلاص عمل داند

میان آسمان هم نام او را با علی خوانند

چرا موسی زبان آن شبان دوزد

چو ایزد بنگرد هرکس که در دل عاشقی داند

چرا این دل که از عشق ازل سوزد

چو پیدایی چو رسوایی تو را شیدا نمی خواند

چرا شیدا شدن جرم است

مگر این دل نمی داند که تو هستی که او باشد

چرا گاهی فراموشی دل نرم مرا سوزد

چو می سوزم بیاد آن شبی افتم که در راهی

توپیدایی اگر چه چشمهایم زائر دستان تو باشد

تو رسوایی ولی نامت چو مهری بر دو لب باشد

تار

الهام — Thu, 16 Oct 2008 10:27:28 GMT

پشت شیشه باد شبرو جار می زد

یار من نرم مرمک تار می زد

یار من...

یار من... نرم نرمک تار می زد

(بدون عنوان)

الهام — Wed, 30 Jul 2008 11:12:49 GMT

مدادی منو کشید...

از درون منو با خود کشید...

نام کوچکم رابه بلندای آسمان کشید...

به نام فامیلم که رسید مداد ایستاد... دوباره منو کشید...

تنم را قرمز...سرم را آبی کشید...در دو چشمم دریایی کشید...

جای دستانم درختانی کشید...پاهام ریشه هایش...

گاهی دوباره می کشید...می ایستاد...می کشید...

گاهی هم نشسته می کشید...

خط پشت خط...

منو کشید

کسی که.................

الهام — Sat, 05 Jul 2008 04:17:07 GMT

کسی همچو ابراهیم تبر در دست که بشکافد دل سنگ ابرقدرت

کسی که همچو موسی بی امان جنگد

کسی با کشتی نوحش، نجات اهل حق باشد

کسی همچو نبی اکرمم(ص)، رحمت برای حکم حق باشد

کسی پرچم بدست فریاد خشم خود بکوفد بر سر دشمن

کسی قائم به شمشیرش، دل سرد سیاهی را بلرزاند

کسی آزاد مرد، با درس آزادی بپاخیزد

کسی جز او در این دنیا نخواهد بود

کسی که جز خدایش هیچ کس روز ظهورش را نمی داند

آمدنت

الهام — Sat, 24 May 2008 05:19:04 GMT

در میان نفسهایم آمدنت را به لحظه می شمارم

در انتظار شنیدنت تمام صداها را از یاد می برم

در زمان رسیدنت به استقبال ردپایت می شتابم

در هنگام حضورت به عالم درونم سفر می کنم

وقتی نام الله را می شنوم آنگاه به تو رسیده ام

الله در من جاری می شود حضورت را تجربه کرده ام

تکرار که می شود خود را نزدیکتر احساس می کنم

الله اکبرکه می گویم درعالم بالا میهمان محبت تو شده ام

مرا در آن بیابانی که نادیدند! ...تو را دیدند

الهام — Mon, 12 May 2008 08:27:48 GMT

نگاهت می کنم اما تو آن سوز نگاهم را نمی خواهی

صدایت می کنم اما صدایم را چو فریادی نمی خواهی

من از روزت بپاخیزم ولی تو آن قدمهایم نمی خواهی

هوای توچه ها کرده اگرچه تو هوایم را نمی خواهی

....................

من از آه بلند توگریزانم ولی خود همچنان در تو فغان سازم

بسویت بی سرو پایم ولی بی دل کدامین راه را سازم

اگر خاکم ...اگر هیچم ...سراسر بوسه بر راهم

درونت را چو پیمودم... برون نادیده انگارم

من آن لبخند در بندم که دستانت کلید درد من باشد

من آن آواز بی پروا که چشمانت برایم دل گشا باشد

تو خود راهی برای هرچه بن بست است

تو در بندی ولی بندی که خود بسته ست

مرا در آن بیابانی که نادیدند!

تورا دیدند ... تو هم... در بندیان دیگری دیدی

تورا بردند ... تو هم... هم بندیان را با خودت بردی

مگر دلت برای من تنگ نمی شود

الهام — Tue, 29 Apr 2008 05:42:06 GMT

منو رها کن از این درد تنهایی

سخن بگو از آنچه در سینه نهان داری

بمن بگو که چگونه ام برای چشمانت

ازم نپرس چگونگی درد دستانت

من از شراره و آتش ونور گریزانم

تو ای نوید سکوت و سجود و بارانم

مرا بساز میان تمام نفسهایت

دلم بسوخت هیچ نگویم از خطاهایت

در این زمانه ی پرخط وخال رها مکن مرا

تو را چگونه بگویم که باور کنی سر نهانم را

مگر سراسیمه آمدنم را نمی بینی

چرا نشان از حال زارم نمی دانی

مگر دلت برای من تنگ نمی شود

مرا بسوی تنگنای دلت خبر نمی شود

من از هوای تو بی قرار می شوم

تو را چه می شود مگر حوا بی قرار می شود

ستاره ی سعید بخت من طلوع می کند

در آن غروب که سکوت دست مرا نگاه می کند

آدم خط خطی

الهام — Sat, 19 Apr 2008 02:32:25 GMT

یک آدم خط خطی بود

یک کسی رو دوست می داشت

همیشه توی خیال اونو دعوت می کرد

وبهش می گفت:اسرار دلی که هیچ کسی خبر نداشت

ولی اون خونه نداشت !

هیچ کجا جایی برای دیدن یاری نداشت !

به خودش می خندید ،ای بابا اون کجا و من کجا ؟

من و اون ،راه چشامونم ، یک روز ، به افق ختم نمی شه !

تا یک روز، یک روز پاییزی

یکی در باد اونو صدا می کرد

ولی این صدا نبود

این خودش بود ، داشت اونو نگاه می کرد

همه چیز مثه یک خواب بود، ولی

رسیدنش به آرزوهای محال... دیگه یک خواب نبود

این آدم خط خطیه، خونه داشت توی خیال اون عزیز

که خدا ناکرده ، یارش از دست نره

حالا که می خواد بیاد خونه ی من

من بگم، آدرس خونمون کجاست؟